dedemi özledim.
ben ilk defa hayatımda bir yakınımı kaybettim.
doğum günümden hemen sonraki gün...

inanmanın bu kadar zor olacağını tahmin etmemiştim hiç. aslında neredeyse bu yaşadığım ile ilgili hiç birşeyi tahmin edemezmişim. babama başın sağolsun demenin bu kadar zor olacağını... kaybettiğim dedemin yerine babama, kardeşlerime bu kadar sıkı sarılacağımı... hiç tahmin etmemiştim. babaannemin bu kadar güçlü olduğunu ama dedemi bir o kadar da çok sevdiğini, özleyebileceğini...

bayramda dedemin mezarını ziyarete gittik. aradan zaman geçmişti ve alışmak istemediğim şeye, dedemin yokluğuna, alışmış olmanın verdiği kendime acıma duygusuna yenik düşmüştüm. güçlüydüm bu durum karşısında. artık boğazıma birşeyler düğümlenmiyordu.

mezar başında dua edip artık tekrar eve doğru yola koyulmak üzereyken, babaannem hiç kimsenin görmediğini düşündüğü son anda el salladı dedemin mezarına. özledim der gibi.. özleyeceğim der gibi...

babannemin dedeme karşı bir sevgi gösterisini 24 yıl boyunca görmemiş birisi olarak onun o dedeme karşı gizli, kocaman sevgisini, hasretini gösteren bir el sallayıştı belki aradığım. dedeme tekrar çok yakın hissettiren..

tutamadım göz yaşlarımı. özledim dedemi.. gelse de o kendisini herkesten çok özleyen babanneme sarılsa keşke...